با زوج‌ها و والدینی روبه‌رو شدیم که در مسیر زندگی مشترک و تربیت فرزند، با نقاط ابهام و ناکارآمدی‌های فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. آن‌ها به دنبال پاسخ بودند؛ پاسخی برای اینکه چگونه با همسرشان ارتباطی سالم‌تر داشته باشند، چگونه فرزندانی موفق و متعادل تربیت کنند و چگونه در میان چالش‌های پرشتاب زندگی امروز، خانواده‌ای آرام و پویا بسازند.

اما مشکل این بود که هیچ نهاد یا سازمانی پاسخگوی این نیازها به صورت جامع و هماهنگ نبود. نه آموزش و پرورش، نه انجمن‌های روانشناسی، نه دانشگاه‌ها و نه حتی مراکز مشاوره، توانایی حل این مسائل را در یک ساختار یکپارچه در اختیار خانواده‌ها قرار نمی‌دادند.